Καθώς την Τετάρτη 15 Μαρτίου ανοίγει ο πλέον αβέβαιος εκλογικός κύκλος στην Ευρώπη, με την εκλογική αναμέτρηση στην Ολλανδία (για να ακολουθήσουν αυτές στη Γαλλία και στη Γερμανία και ενδεχομένως στην Ιταλία) το ερώτημα που ανακύπτει είναι: «πού πάει πολιτικά η Γηραιά Ήπειρος;». Ένα είναι βέβαιο, η ραγδαία μετάλλαξη της ευρωπαϊκής πολιτικής σφαίρας. Και αυτή ουσιαστικά είναι η αφετηριακή αιτία για την υπαρξιακή κρίση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ευρωπαϊκού χώρου γενικότερα. Ποιες είναι όμως οι βαθύτερες δομικές τάσεις που χαρακτηρίζουν τη μετάλλαξη αυτή; Μπορούν, κατά την άποψή μου, να συνοψισθούν σε πέντε κύριες ενότητες. (1) Κατακερματισμός (fragmenta-tion) του πολιτικού […]

  Πολύς λόγος για την Ευρώπη των πολλών ταχυτήτων τις τελευταίες μέρες, αλλά περί τίνος πρόκειται; Με τη φράση «Ευρώπη δύο ή πολλαπλών ταχυτήτων» ή «ευέλικτης ολοκλήρωσης» (flexible integration) ή «διαφοροποιημένης ολοκλήρωσης» (differentiated integration) ή «μεταβλητής γεωμετρίας» (variable geometry) υπονοείται ένα καθεστώς στην Ευρωπαϊκή Ενωση (ΕΕ) όπου κάποιες χώρες-μέλη προχωρούν ταχύτερα και βαθύτερα στην ενοποίηση, ενώ κάποιες άλλες παραμένουν πίσω ή εντελώς εκτός. Ωστόσο η Ευρώπη των «δύο ή πολλαπλών ταχυτήτων» δεν είναι εντελώς καινούργια. Χρονολογείται ουσιαστικά από τις αρχές της δεκαετίας του 1970, ενώ το 1994 οι Σόιμπλε και Λαμέρς στο γνωστό κοινό κείμενό τους ζήτησαν τη θεσμοποίησή της. […]

Η Ελλάδα συνεχίζει να βιώνει μια συνεχώς επιδεινούμενη κρίση, με τα γνωστά καταστροφικά αποτελέσματα στην οικονομία, στο βιοτικό επίπεδο, στην κοινωνική συνοχή, στη διεθνή παρουσία και ισχύ της χώρας. Το μέγεθος των προβλημάτων αποτυπώνεται στη μεγάλη μείωση του ΑΕΠ, τα πρωτοφανή επίπεδα ανεργίας, τα αδιέξοδα στα συστήματα κοινωνικής προστασίας, την υπερχρέωση όχι μόνο του κράτους, αλλά και των νοικοκυριών και των επιχειρήσεων, με το ιδιωτικό χρέος να προσεγγίζει το ύψος του δημόσιου, κατά το ήμισυ δε να αποτελείται από μη εξυπηρετούμενα δάνεια. Η όξυνση του φαινομένου της φυγής στο εξωτερικό επιχειρήσεων, κεφαλαίων, αλλά και πολύτιμων ανθρώπινων πόρων, ιδιαίτερα της νέας […]

Κατηγορία: Καινοτομία και Περιβάλλον. Σύμφωνα με τον ορισμό της καινοτομίας του ΟΟΣΑ, ως καινοτομία λογίζεται η μετατροπή μιας ιδέας σε εμπορεύσιμο προϊόν ή υπηρεσία. Επομένως, η καινοτομία είναι ένα κατεξοχήν επιχειρηματικό εργαλείο, που στοχεύει στην ανάπτυξη των επιχειρήσεων και στην δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, μέσω της τεχνολογικής βελτιστοποίησης των παραγόμενων προϊόντων και υπηρεσιών της επιχείρησης. Αποτελεί επίσης, προνομιακό πεδίο συνεργασιών των επιχειρήσεων με τα ερευνητικά ιδρύματα (Πανεπιστήμια ή Ερευνητικά Κέντρα) μιας χώρας για την ανάπτυξη νέων τεχνολογιών και την εμπορική αξιοποίηση τους. Τι συμβαίνει όμως στην Ελλάδα; Αν αναλύσει κάποιος τα στατιστικά του Ευρωπαϊκού Προγράμματος Έρευνας και Καινοτομίας «ΟΡΙΖΟΝΤΑΣ 2020» […]

Η χώρα έχει ανάγκη σήμερα, περισσότερο από χθες, από μια ισχυρή δημοκρατική προοδευτική παράταξη, παράγοντα πολιτικής σταθερότητας και καταλύτη εθνικής συνεννόησης. Την  έξοδο από την κρίση δεν μπορεί να την εξασφαλίσει ούτε ο συντηρητισμός της ΝΔ, ούτε ο λαϊκισμός και κρατισμός του ΣΥΡΙΖΑ. Χρειάζεται ένα εθνικό σχέδιο κοινωνικής και οικονομικής ανόρθωσης και μια ευρεία κοινοβουλευτική πλειοψηφία φιλοευρωπαϊκών-μεταρρυθμιστικών δυνάμεων στη Βουλή και στην κοινωνία για να το υλοποιήσει. Το αίτημα της ανασυγκρότησης της προοδευτικής παράταξης συντελείται με τη συνεχή διεύρυνση της Δημοκρατικής Συμπαράταξης σε όλα τα επίπεδα, με την προσχώρηση στελεχών και με την αυξανόμενη συμμετοχή προοδευτικών πολιτών (γεγονός που καταγράφεται […]

Θα μπορέσει τελικά η Ελλάδα να σταθεί, να (παρα)μείνει στην Ευρωπαϊκή Ενωση (ΕΕ); Το εφιαλτικό ερώτημα ξαναπροβάλλει αμείλικτο. Όλο και περισσότεροι Ευρωπαίοι φθάνουν στο συμπέρασμα ότι το μέλλον της Ελλάδας στην ΕΕ είναι εντελώς αβέβαιο ή ακόμη και προδιαγεγραμμένο: η χώρα θα αναγκασθεί αργά ή γρήγορα να αποχωρήσει από την ευρωζώνη και εάν βεβαίως συμβεί αυτό είναι σχεδόν αναπόφευκτο ότι θα αναγκασθεί να εγκαταλείψει και την Ευρωπαϊκή Ένωση συνολικά. Διαφορετικά δεν γίνεται. Το συμπέρασμα ότι, αντίθετα με τις άλλες χώρες που μπήκαν και βγήκαν από πρόγραμμα/μνημόνιο (Πορτογαλία, Ιρλανδία, Κύπρος), η Ελλάδα συνιστά μια «ξεχωριστή, ειδική περίπτωση» εμπεδώνεται όλο και περισσότερο. […]

Το 2016 μας «κληρονόμησε» δύο γεγονότα μεγάλης ιστορικής σημασίας, το πρώτο είναι το Brexit και το δεύτερο και αναμφίβολα σημαντικότερό, η εκλογή Τραμπ στις ΗΠΑ, αμφότερα βέβαια εντάσσονται σε μια πολιτική αναστάτωση η οποία κυριαρχεί στον δυτικό κόσμο και ιδιαίτερα στο εντοπισμένο πλέον ρεύμα του εθνολαϊκίσμού που δείχνει να έχει πολύ ισχυρή δυναμική. Εκ των ανωτέρω, είναι δεδομένο ότι το παγκόσμιο σύστημα έχει μπει πλέον σε μια νέα φάση, σε μια κατάσταση ρευστότητας και ανασφάλειας, για την οποία όμως φαίνεται ότι υπάρχει μια σχετική δυσκολία στην αξιολόγηση της ή ακόμα και απροθυμία. Ειδικά στην Ελλάδα είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακή η έλλειψη […]

Η διαχείριση των σχέσεών μας με την Τουρκία απαιτεί πάντοτε νηφαλιότητα, ψυχραιμία, αυτοσυγκράτηση παράλληλα με την αποφασιστικότητα των επιλογών μας. Αυτή την περίοδο όμως, που σημειώνεται νέα ένταση στις σχέσεις, οι αρετές αυτές θα πρέπει να ασκηθούν στον ύψιστο βαθμό και για πολλούς λόγους. Αλλά να σημειώσουμε αρχικώς ότι η ένταση προκαλείται από την Τουρκία σε αντίδραση της απόφασης της ελληνικής Δικαιοσύνης να μην εκδώσει τους οκτώ, όπως απαιτούσε η Άγκυρα. Η απόφαση ανταποκρίνεται στις βασικές αρχές του κράτους δικαίου, διεθνούς δικαίου, ευρωπαϊκών αρχών και νομικού πολιτισμού. Δεν μπορούσε να υπάρξει καμιά άλλη απόφαση. Εάν ο Έλληνας Πρωθυπουργός είχε υποσχεθεί […]

Το κυπριακό πρόβλημα, το οποίο στην τρέχουσα εκδοχή του χρονολογείται από το 1963 (έτος που ο πρόεδρος, Αρχιεπίσκοπος Μακάριος θέλησε να τροποποιήσει το Σύνταγμα), έχει φθάσει σε μια κρίσιμη στιγμή στη διαδικασία επίλυσής του. Οι διαδοχικές προσπάθειες που έχουν γίνει από τη δεκαετία του 1970 για επίλυση δεν έχουν καρποφορήσει, με ευθύνη όλων των πλευρών (Τουρκοκυπρίων, Ελληνοκυπρίων, Τουρκίας, Ελλάδας) σε μικρό ή μεγαλύτερο βαθμό για την καθεμία ξεχωριστά. Και κατά κανόνα η κάθε νεότερη προσπάθεια ή σχέδιο επίλυσης είναι δυσκολότερη ή και χειρότερη από την προηγούμενη. Το ελληνικό αφήγημα για τη μη λύση του προβλήματος αποδίδει ολοκληρωτικά σχεδόν τις ευθύνες […]

Από την  διαπραγματευτική διαδικασία της περασμένης εβδομάδας  στη Γενεύη για την επίλυση του Κυπριακού  προκύπτει ένας χρήσιμος αριθμός συμπερασμάτων που επιτρέπει συγκρατημένη αισιοδοξία για τελική διευθέτηση  του προβλήματος. Καταγράφω πέντε : Αντίθετα με μια ισχυρή αρνητική άποψη, η διαπραγματευτική διαδικασία έδειξε ότι η συγκυρία είναι μάλλον κατάλληλη, ευνοϊκή  για την επιδίωξη της λύσης του διαχρονικού προβλήματος. Στην κοινή ανακοίνωση της Διάσκεψης αναφέρεται ότι «οι συμμετέχοντες αναγνώρισαν ότι αυτή είναι η στιγμή για να έχουν επιτυχή κατάληξη οι διαπραγματεύσεις. Πρόκειται για μια ιστορική στιγμή που δεν πρέπει να πάει χαμένη. Οι συμμετέχοντες ως εκ τούτου δεσμεύτηκαν να στηρίξουν τη διαδικασία προς […]

Παρέμβαση του Μιχάλη Παρασκευά, εκπροσώπου των ΚΠΣ την Παρασκευή 13 Ιανουαρίου, σε εκδήλωση της Δημοκρατικής Συμπαράταξης στο Κιάτο με θέμα «Οι θέσεις μας για την Εκπαίδευση: Από την Προσχολική Αγωγή έως την Τριτοβάθμια Βαθμίδα». Φίλες, φίλοι, Η ενότητα και η ανανέωση των δυνάμεων της Κεντροαριστεράς και του προοδευτικού Κέντρου είναι η απολύτως αναγκαία προϋπόθεση έτσι ώστε η χώρα να ξεπεράσει την κρίση που την μαστίζει για περισσότερο από 6 χρόνια, για να προωθήσει τις αναγκαίες προοδευτικές μεταρρυθμίσεις και για να διασφαλίσει την Ευρωπαϊκή της προοπτική, η οποία αποτελεί τον μοναδικό ρεαλιστικό δρόμο ανάπτυξης, ευημερίας και δημοκρατίας. Επιδίωξή μας είναι να […]